Pijalnia Główna w Krynicy-Zdroju
Co wyróżnia to miejsce
Dla kogo
Opis
Modernistyczna pijalnia na krynickim deptaku
Pijalnia Główna stoi przy promenadzie w samym środku Krynicy-Zdroju, w ciągu zabudowy uzdrowiskowej wzdłuż deptaku. Zbudowano ją w latach 1969–1971 według projektu architektów Stanisława Spyta i Zbigniewa Mikołajewskiego, a otwarto 18 lipca 1971 roku – początkowo pod nazwą „Nowa Pijalnia”. Budynek ma ok. 4,5 tys. m² powierzchni i jest typowym przykładem modernizmu lat 70.: lekka konstrukcja z aluminium i szkła, wielka przeszklona hala i otwarty widok na deptak.
Obiekt należy do spółki Uzdrowisko Krynica-Żegiestów, która wykorzystuje krynickie ujęcia wód leczniczych do kuracji pitnej. Pijalnia nie jest więc muzeum ani pamiątką – to czynne miejsce kuracji pitnej, z którego od pół wieku korzystają kuracjusze sanatoriów i turyści.
W latach 70. budynek wyposażono w nowoczesne jak na tamte czasy ogrzewanie: system sufitowy ukryty w aluminiowym stropie oraz ogrzewanie podłogowe. Dzięki temu przeszklona hala może działać przez cały rok, a nie tylko w sezonie letnim. Ścianę z kranami obłożono białym marmurem „Biała Marianna” ze Stronia Śląskiego.
Remont z lat 2013–2014
Przed modernizacją pijalnię odwiedzało według Radia Kraków ok. 3,5 tys. osób dziennie, które wypijały rocznie ok. 1,2 mln kubków wody. Remont ruszył w połowie 2013 roku i kosztował ponad 28 mln zł. Wymieniono dach, aluminiową konstrukcję i przeszklenia, położono nowe posadzki i balustrady, wymieniono instalacje, a w ogrodzie zimowym posadzono nowe rośliny. Bryła budynku pozostała bez zmian, bo promenada jest objęta ochroną konserwatorską. Odnowioną pijalnię otwarto ponownie 3 października 2014 roku, podczas XXIII Kongresu Uzdrowisk Polskich.
Remont zmienił też charakter wnętrza. Aluminiowy sufit zastąpiono białymi panelami, a dawną salę koncertową przebudowano – dziś ma 350 miejsc i przez cały rok odbywają się w niej koncerty, spektakle i konferencje. Pierwotna sala miała ceramiczny wystrój o motywie kwiatu – po przebudowie wnętrze jest skromniejsze i bardziej uniwersalne.
Jakie wody można tu wypić
Zarządca wymienia w pijalni siedem wód. Najczęściej wybierane są te trzy:
- Zuber – silnie zmineralizowana woda lecznicza o bardzo charakterystycznym, słono-gorzkawym smaku; najbardziej znana z krynickich wód i zarazem ta, do której trzeba się przyzwyczaić,
- Jan – naturalna woda lecznicza, podawana też w osobnej, zabytkowej Pijalni Jana,
- Słotwinka – naturalna woda lecznicza,
- a obok nich Kryniczanka (ze Zdroju Głównego) oraz wody Tadeusz, Mieczysław i Józef.
Wody lecznicze to nie napój do picia bez umiaru. Kuracja pitna powinna być dobrana do stanu zdrowia – kuracjusze sanatoriów dostają zalecenia od lekarza uzdrowiskowego, a turystom rozsądnie jest zacząć od małego kubka i pić powoli, małymi łykami. Popularne są porcelanowe kubki z dzióbkiem, które można kupić na deptaku, ale własny kubek nie jest obowiązkowy.
Sam wstęp do hali nie wymaga biletu, natomiast za wodę z kranów pobierana jest opłata – według zarządcy dotyczy ona kuracji wodą, a nie samego wejścia. Aktualnego cennika ani uzdrowisko, ani gmina nie publikują w internecie, więc warto mieć przy sobie drobne lub kartę.
Godziny otwarcia zimą 2026/27
Według kalendarza wydarzeń Krynicy-Zdroju na 2026 rok Pijalnia Główna jest czynna codziennie od 10:00 do 19:00; latem, od czerwca do września, godziny są dłuższe – do 21:00. Pozostałe krynickie pijalnie mają inne godziny: Pijalnia Jan-Józef działa codziennie 9:00–18:00, a pijalnia w Starych Łazienkach Mineralnych 6:30–18:00. Pijalnia Słotwinka w Parku Słotwińskim jest obecnie nieczynna. Dane o dniach świątecznych nie są publikowane – jeśli planujesz przyjazd 24–26 grudnia lub 1 stycznia, zadzwoń do informacji turystycznej przy ul. Zdrojowej 15 (tel. 18 472 55 77).
Dlaczego zimą warto tu zajrzeć
Zimą Krynica to przede wszystkim narty – na Jaworzynie Krynickiej i na Słotwinach – ale pijalnia jest dobrym punktem na przerwę i na dni bez śniegu lub z wichurą, kiedy wyciągi stoją. Pod szklanym dachem, w ogrodzie zimowym z palmami i roślinami tropikalnymi, jest ciepło, a za szybą widać zaśnieżony deptak. Dla kuracjuszy sanatoriów, którzy przyjeżdżają na turnusy także zimą, pijalnia jest codziennym punktem programu.
W ostatnich latach w styczniu i lutym w pijalni odbywa się cykl koncertów „Krynica Źródłem Kultury” – w 2025 roku trwał od 24 stycznia do 22 lutego i występowali m.in. Dżem, Kult i T.Love. W połowie listopada 2026 roku program na zimę 2027 nie był jeszcze ogłoszony w serwisach biletowych. W sezonie świątecznym w Krynicy dzieje się więcej: od 5 do 11 grudnia 2026 roku w Hali Lodowej MOSiR rozgrywane są hokejowe Mistrzostwa Świata U20 Dywizji IB, a 30 grudnia w Starym Domu Zdrojowym koncertuje Krynicka Orkiestra Zdrojowa. Latem pijalnia jest jedną ze scen Festiwalu im. Jana Kiepury – jego 60. edycja jest zapowiedziana na 7–18 sierpnia 2027 roku.
Krynica pod dachem – co jeszcze w zasięgu spaceru
Pijalnia to dobry punkt startowy do zimowego dnia w centrum uzdrowiska, gdy pogoda nie sprzyja nartom. Według kalendarza wydarzeń Krynicy-Zdroju na sezon 2026/27 w odległości krótkiego spaceru działa kilka miejsc pod dachem. Muzeum Nikifora w Romanówce jest czynne we wtorki, środy, piątki i soboty (10:00–13:00 i 14:00–17:00) oraz w czwartki i niedziele (10:00–15:00); bilet kosztuje 24 zł normalny i 19 zł ulgowy, a w czwartki wejściówki są bezpłatne. W Starym Domu Zdrojowym, w dawnej Pijalni Mieczysław, działa Sala Historyczna im. Mieczysława Dukieta z pamiątkami rodziny Dukietów (poniedziałek, środa, piątek 13:00–15:00, wstęp wolny). Przy ul. Zdrojowej, obok banku, w Galerii „Nad Kryniczanką” można obejrzeć makietę Krynicy z 1862 roku autorstwa Leszka Walczyka, pokazującą pierwszą zabudowę uzdrowiska.
Kto chce poznać historię deptaku z przewodnikiem, może skorzystać z bezpłatnych spacerów: Biuro Turystyczne PTTK (ul. Zdrojowa 32) organizuje je w poniedziałki o 14:30, po wcześniejszej rezerwacji telefonicznej, a Biuro Turystyczne „Jaworzyna” (ul. Pułaskiego 4) – w soboty o 14:30. Ciekawostką na zimowy wyjazd jest też autobus do słowackiego uzdrowiska Bardejovské Kúpele: kursuje z przystanku przy stacji PKP trzy razy dziennie (9:35, 13:35 i 17:35), a bilet normalny kosztuje 2,5 euro – można więc w jeden dzień porównać pijalnie po obu stronach granicy.
Nazwa deptaku – Bulwary Dietla – upamiętnia Józefa Dietla, XIX-wiecznego lekarza i profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, uznawanego za twórcę polskiej balneologii, który opisywał i propagował krynickie wody. Modernistyczna pijalnia z 1971 roku jest więc kolejnym rozdziałem długiej krynickiej tradycji kuracji pitnej, a nie jej początkiem.
Czego się spodziewać na miejscu
Pijalnia to nie atrakcja na pół dnia. Na wypicie wody, obejście ogrodu zimowego i chwilę w kawiarni Kryniczanka Cafe wystarczy pół godziny do godziny. W ferie zimowe i między świętami a Nowym Rokiem w Krynicy jest najwięcej turystów, więc trzeba liczyć się z ruchem przy kranach. Spokojniej jest rano w dni powszednie, zaraz po otwarciu o 10:00. Najbliższe sąsiedztwo to Nowy Dom Zdrojowy, Stary Dom Zdrojowy i zabytkowa Pijalnia Jana – wszystkie w zasięgu kilkuminutowego spaceru po deptaku.
Przydatne wskazówki
Zdjęcia 5
Lokalizacja
Adres: Leona Nowotarskiego 9, 33-380 Krynica-Zdrój
Wyznacz trasęDojazd
Lokalizacja i punkt startowy
Pijalnia Główna stoi przy al. Nowotarskiego, na krynickim deptaku (Bulwary Dietla), w centrum uzdrowiska nad potokiem Kryniczanka. Deptak jest strefą pieszą, więc do samej pijalni nie podjedziesz – trzeba zostawić auto w pobliżu i przejść kilka minut.
Samochodem
Z Nowego Sącza prowadzi droga krajowa 75 przez Łabową; od strony Grybowa i Gorlic dojedziesz drogą wojewódzką 981. Z Krakowa to ok. 2,5–3 godzin jazdy, zimą dłużej – ostatni odcinek prowadzi przez Beskid Sądecki i po opadach bywa zaśnieżony.
Parking
W centrum Krynicy działają płatne parkingi i strefa płatnego parkowania – sprawdź oznakowanie i parkomaty w miejscu postoju. W ferie zimowe i w weekendy narciarskie wolne miejsca blisko deptaku szybko się kończą; łatwiej zaparkować dalej od centrum i przejść się.
Komunikacja publiczna
Do stacji Krynica-Zdrój dojeżdżają pociągi z Nowego Sącza i Tarnowa przez Muszynę. Obok stacji jest dworzec autobusowy z kursami busów m.in. z Nowego Sącza i Krakowa. Z dworca do pijalni dojdziesz spacerem w kilkanaście minut. Z Krakowa najprościej dojechać pociągiem lub autobusem do Nowego Sącza i tam przesiąść się w kierunku Krynicy. W pobliżu deptaku, przy ul. Zdrojowej 15, działa informacja turystyczna (tel. 18 472 55 77).
Dojście piesze
Od strony dworców idzie się do deptaku i dalej promenadą – pijalnię rozpoznasz po dużym przeszklonym budynku w sąsiedztwie Nowego Domu Zdrojowego. Zimą nawierzchnia deptaku potrafi być śliska przy odwilży i porannym przymrozku, więc przydadzą się buty z dobrą podeszwą.
Polecany czas zwiedzania
Wypicie kubka lub dwóch wody, obejście ogrodu zimowego i kawa w Kryniczanka Cafe. Wizytę łatwo połączyć ze spacerem po deptaku i wejściem do zabytkowej Pijalni Jana; przy koncercie wieczornym trzeba doliczyć jego czas.
Często zadawane pytania
Czy Pijalnia Główna w Krynicy jest otwarta zimą?
Czy wstęp do pijalni jest płatny i ile kosztuje woda?
Jakie wody można wypić w Pijalni Głównej?
Czy picie wód leczniczych jest bezpieczne dla każdego?
Co dzieje się w pijalni zimą – koncerty, wydarzenia?
Jak połączyć wizytę w pijalni z nartami lub spacerem po Krynicy?
Czym różni się Pijalnia Główna od innych krynickich pijalni?
Atrakcje w pobliżu
Trzy Korony – platforma widokowa na Okrąglicy
Trzy Korony to masyw w Pieninach Środkowych zwieńczony pięcioma wapiennymi turniami. Na najwyższą z nich, Okrąglicę (982 m), prowadzi metalowa platforma widokowa Pienińskiego Parku Narodowego, zawieszona ponad 500 m nad Przełomem Dunajca. Wejście z Krościenka lub Sromowiec Niżnych zajmuje około dwóch godzin. W sezonie galeria jest płatna, zimą PPN opłat nie pobiera.
Zamek Dunajec w Niedzicy
Zamek Dunajec stoi na wapiennym wzgórzu nad Jeziorem Czorsztyńskim, dokładnie naprzeciw ruin zamku w Czorsztynie. Budowę zaczęto między 1308 a 1313 rokiem, gdy Spisz należał do Węgier, a od 1950 roku obiektem opiekuje się Stowarzyszenie Historyków Sztuki. Trasa obejmuje lochy, komnaty ostatnich właścicieli, tarasy widokowe i wozownię z pojazdami konnymi z lat 1900–1939.
Niedzica